Fernando Mena

Jestem Argentyńczykiem, hiszpański to mój język ojczysty, a w Polsce mieszkam od dziesięciu lat. Polskiego nie wyniosłem z domu - nauczyłem się go tutaj, jako dorosły, popełniając każdy błąd, który dopiero czeka moich kursantów. I to jest w tym najbardziej przydatne: pamiętam dokładnie, które reguły wydają się na początku nie do przejścia, bo sam się na nich potknąłem.

Uczę po hiszpańsku, kiedy to pomaga, i po polsku, gdy tylko przestaje być potrzebne. Pracuję też jako przewodnik turystyczny, co jest mniejszym odejściem od tematu, niż się wydaje: język łatwiej utrzymać, gdy jest przyczepiony do czegoś realnego. Najlepiej uczę wokół historii i tanga i bez skrupułów użyję obu, jeśli dzięki temu końcówka przypadka wreszcie się utrwali.